De aanleiding voor zijn laatste lied: 'Nooit meer van God los', is ontstaan in het ziekenhuis, waar hij was opgenomen wegens corona. Hans: 'Het begon met wat griepverschijnselen, maar het werd steeds heftiger en heftiger. Voordat ik het wist ging het heel erg mis. Ik kreeg de hele dag door zuurstof en begon bloed te hoesten. Ik was me bewust van hoe kritiek mijn situatie was. Ik moest een potje met twaalf pillen innemen en begon daarvan te hallucineren. Ik zag een security staan die naar mij wees, toen naar zichzelf en toen naar boven. Ik was ervan overtuigd dat hij me kwam halen, dat het afgelopen was. Ik ben toen als een gek gymnastiek oefeningen gaan doen. Ik dacht: zolang dit lichaam het nog doet, ben ik nog niet dood. En ik begon het Onze Vader te bidden. De laatste keer dat ik dat gedaan had, was 50 jaar geleden. Er was iets met dat gebed, want ik werd heel kalm. Daarna viel ik eindelijk in slaap, ik had dagen niet geslapen. Vijf dagen later mocht ik naar huis.'

'Na die periode ben ik ook niet meer gestopt met bidden. Ik wil vooral danken voor alles; voor de muziek in mijn leven en wat dat betekent heeft voor mensen. Voor de kinderen die ik heb. Voor het contact met mensen en voor de schoonheid. Christenen hebben het erover dat God liefde is. En daar ben ik het mee eens. Niemand anders dan Hij heeft me verlost. Daar zing ik in dat lied ook over.'

Lees het volledige interview met Hans de Booij op EO.nl

Heb jij ook een lied dat anderen en jou kan troosten? Deel het met pgad@dsea.nl